Moederruil

Bloem snapt er niets van; bij Moederruil moet de nieuwe moeder toch precies hetzelfde doen als de eigen moeder? En dat is in bed liggen en moe zijn, maar Mia smeert haar brood en brengt haar broertjes naar school. Op de dag dat Bloem in een opwelling haar lange haar afknipt, begint het tot haar door te dringen dat er iets anders aan de hand is…

Ellen Stoop weet de overlevingsstrategie van een tienjarige feilloos in beeld te brengen. Daar was ze heel goed in, doen alsof iets niet bestond door er gewoon niet meer aan te denken. Bloem stopt gewoon haar vingers in haar oren als ze denkt dat er iets naars aan zit te komen. Daardoor heeft ze dat typische kind-eigen beeld van de werkelijkheid, en daarin krijgt het geheim waar ze toevallig achterkomt een heel eigen betekenis. Mooi aan Bloem is ook hoe fysiek ze is ingesteld en hoe dat zonder woorden zoveel zegt: Mia bukte ook. Haar wang was bijna net zo zacht als die van mama.

Moederruil is het verhaal van hoe Bloem, die alles in haar eentje opknapte, weer een meisje van tien mag zijn, en daarbij ook nog eventjes op een zeer volwassen wijze de scheiding van haar ouders verwerkt. Het natuurproject in de klas, waar dikkopjes tot kikker groeien, is een mooie metafoor, die ook nog heel goed past in de alledaagse realiteit, die Ellen Stoop zo goed kan scheppen. Niet alleen voor liefhebbers van Moederruil of All you need is love maar voor alle meisjes van tien en elf jaar!

Wies stoote haar aan. ‘Weet je wat ik denk? Je stiefneef is smoorverliefd. Op jou.’

Alles was warm nu, Bloems handen, haar borstkas, maar vooral haar wangen. Die moesten echt kanlrood zijn.

‘En jij op hem,’ zie Wies lachend. ‘Dat is wel duidelijk.’